Δε σε ξέρω...

Κατεβαίνω με φόρα για τη θάλασσα. Θέλω μια μεγάλη υγρή αγκαλιά, θέλω να χωθώ ολόκληρη μέσα της και να με ξεβράσει εκείνη όποτε της κάνει κέφι...

Δε σε ξέρω. Αλλά χάρηκα πολύ που σου μίλησα.

Η φωνή σου μου είναι τόσο γνώριμη, τόσο οικεία, νιώθω να σ' έχω μέσα μου εγκλωβισμένο χρόνια. Μα ήρθε η ώρα. Φτου, ξελεφτερία! Σαν το κρυφτό, που έπαιζα μικρή, όταν η γειτονιά μου μύριζε ψημένα κάστανα και καφέ το χειμώνα, κεράσια και χίλια γιασεμιά το καλοκαίρι...Ακόμα έχω τα σημάδια απ' τις φορές που πλήγωνα τα γόνατά μου - κάθε κρυψώνα μου και μια πληγή. Ερχόταν, τότε, με αγκάλιαζε, με σήκωνε στα χέρια του, μού 'σκαγε ένα τρυφερό φιλί και μού 'λεγε "Μην κλαις, πριγκίπισσα!...Μη φοβάσαι. Είμαι εδώ, ό, τι και να γίνει. Πάντα μαζί. Οι δυο μας."



Μακάρι να μην έφευγαν ποτέ εκείνες οι μέρες που έκανες τον πόνο μου να περνάει με φιλιά.



Όμως τα χρόνια πέρασαν, μπαμπά...Κι εσύ δεν έρχεσαι πια...Κι ούτε φοράω πια φτεράκια ή πεταλούδες στα μαλλιά μου...Κι εγώ πονάω που δε σε βλέπω...Κάνε ένα κόλπο σου, από εκείνα, τα παλιά, να γίνω η πριγκίπισσά σου και πάλι...Σε παρακαλώ...



Σου είμαι πολύ θυμωμένη και θέλω να το ξέρεις. Γιατί μου υποσχέθηκες, αφού ήξερες ότι δε θα κρατούσες την υπόσχεσή σου;...

Μετά από καιρό...

Το άφησα μόνο του, εδώ και καιρό...Ανωτέρα βία.
Πάλι εδώ είμαστε...Αν και σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο μιας μετακόμισης...

Στις δώδεκα ακριβώς...

Στις δώδεκα ακριβώς ήρθες πάλι, σαν άνεμος ζεστός, σαν τη ζάλη
Και με σήκωσες, με ξεσήκωσες

Στις δώδεκα και πέντε είχες φύγει και πάλι η μοναξιά με τυλίγει
Σα δε ντρέπεσαι, δε με σκέφτεσαι

Στις δώδεκα μισή τη μπλούζα σου φορώ και μόλις σε μυρίζω όλα στα συγχωρώ
Κι εσύ να γελάς, με τους άλλους πας

Την πόρτα ξεκλειδώνω μες στο άχτι μου
Να 'ρθεις και να χωθείς στο κρεβάτι μου

Και πριν κοιμηθώ
Να σου υποταχτώ...



Ειλικρινά, δεν ξέρω τι είναι αυτό που με πληγώνει περισσότερο...Το ότι σ' έχω πάνω μου κορμί που ανήκει αλλού, δανεικό, ή ότι δεν προλαβαίνω ποτέ να σου πω όλα αυτά που θέλω γιατί απλά οι στιγμές μαζί σου είναι εξαιρετικά λίγες...Μα ούτε και ξέρω γιατί σε θέλησα...Θες για άλλοθι;...Θες για υποσχόμενη αμαρτία;...

Δε μετανιώνω.

ΚΑΙΓΟΜΑΙ..

Πήρα Κόκκινα Γυαλιά...

Πήρα κόκκινα γυαλιά κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω

Κι ούτε ξέρω πώς να ζω, ούτε και πώς ν' αγαπώ

τη ζωή μου επιβλέπω

Πήρα κόκκινο στιλό και τραβάω γιαλό γιαλό και γράφω

Τραγουδάκια της φωτιάς, της φωτιάς, της πυρκαγιάς

τη ζωή μου αντιγράφω

Πώς μ' αρέσει αυτός ο ήλιος, πώς μ' αρέσει αυτός ο ήλιος όταν βγαίνει το πρωί

Κι είναι βάσανο ο φίλος, είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει εκδρομή

Πώς μ' αρέσει το φεγγάρι, πώς μ' αρέσει το φεγγάρι όταν βγαίνει να με δει

Και κρατάει το φανάρι, και κρατάει το φανάρι στης αγάπης την πληγή

Πήρα κόκκινη καρδιά και πουκάμισα φαρδιά φοράω

Και ρωτάω να μου πουν όσοι ξέρουν ν' αγαπούν

σε ποιον έρωτα χρωστάω

Πήρα κόκκινα φτερά και περνάω μια χαρά, γελάω

Πιάνω σώμα του χιονιού και ουρά χελιδονιού

στου Θεού τ' αυτί μιλάω

Πώς μ' αρέσει αυτός ο ήλιος, πώς μ' αρέσει αυτός ο ήλιος όταν βγαίνει το πρωί

Κι είναι βάσανο ο φίλος, είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει εκδρομή

Πώς μ' αρέσει το φεγγάρι, πώς μ' αρέσει το φεγγάρι όταν βγαίνει να μας δει

Και κρατάει το φανάρι και κρατάει το φανάρι στης αγάπης την πληγή

Πήρα κόκκινα γυαλιά κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω

Κι ούτε ξέρω π'ως να ζω, ούτε και πώς ν' αγαπώ...

Ερωτικό (Εγώ κι εσύ)...

Θα φτιάξω ένα κήπο μαγικό
για να πουλάω ηλιαχτίδες και γιογιό
και πεφταστέρια
Θα φτιάξω ένα κιόσκι εξωτικό
για να πουλάω φεγγαράδες και λωτό
τα καλοκαίρια

Αν θες μαζί μου έλα κι εσύ
δυο πειρατές σ' ένα νησί...
σ' ένα νησί των θησαυρών
και Κρούσος μα και Ροβινσών

Θα φτιάξω ένα κήπο εξωτικό
για να χαρίζω έναν ήλιο τροπικό
και μια βεντάλια
Θα φτιάξω ένα κιόσκι εξωτικό
για να χαρίζω της αγάπης το χυμό
και ματογυάλια

ΑΝ ΘΕΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΕΛΑ ΚΙ ΕΣΥ

ΔΥΟ ΠΕΙΡΑΤΕΣ Σ' ΕΝΑ ΝΗΣΙ...

Ένα δώρο...

Θα ποτίζω τα λουλούδια το πρωί τις Κυριακές, πριν ακόμη εσύ ξυπνήσεις, θα φοράω μια ρόμπα μισάνοιχτη εμπριμέ και κόκκινες παντόφλες...Θα σου φτιάχνω τηγανίτες και θά 'ρχεσαι να μου σκουπίζεις το μέτωπο γιατί θά 'μαι γεμάτη αλεύρι...Θα σου ετοιμάζω καφέ ελληνικό διπλό γλυκό, όπως σου αρέσει...Θα ακούμε ραδιόφωνο τρώγοντας πρωινό και θα χαζεύουμε τη θάλασσα, έτσι όπως θά 'χει γείρει ο ήλιος στην αγκαλιά της...Μα το μεγαλύτερο λάφυρο απ' όλα θα είναι οι μυρωδιές απ' τα παιδιά που μόλις έχουν ξυπνήσει και εκείνα τα φιλιά τους που κολλάνε μέλι...Ποιος θα μου κάνει δώρο αυτή τη ζωή;...

Μια απορία...

Τι είναι, τελικά, ο νους μας; Η σκέψη μας; Αφεντικό ή υπηρέτης;…